baby – Portret-en-zo | Fotografie

De tijd vliegt….

Marielle — Fri, 24 Jun 2016 13:32:35 +0000

Ik ben hierin vast niet de enige, maar vliegt de tijd bij jullie ook op JSF-snelheid aan je voorbij?? Zó heb ik laten weten dat we op zomervakantie gaan naar Puglia, en zo is er een jaar voorbij en staat de volgende zomervakantie alweer voor de deur. Dat betekent dat er weer 5 verjaardagen zijn gevierd, we de Sint- en Kerststress hebben overleefd, heerlijk in Nauders hebben geskied, dat alle eieren zijn verstopt maar niet alle teruggevonden, we weer een hockeyseizoen achter de rug hebben, mijn oudste naar groep 8 gaat en de andere twee naar groep 3 en 5 (en ik dus niets meer te zoeken heb in de ‘kleutergang’ en me -ieks- met schoolkeuzes moet gaan bezighouden), het wéér een jaar niet is gelukt de bijkeuken uit de ruimen en ik niet anders kan concluderen dan dat ook mijn antirimpelcrème die voortsnellende tijd niet weet te stoppen.

Een even ontluisterende conclusie is dat ik officieel de meest slechte “blogger” ben met wel één heel bericht in 365 dagen! Laat ik het dan maar vast tot mijn goede voornemen van 2017 bombarderen om daar verandering in te brengen…. Of niet natuurlijk, want dat schrijven blijft voor mij een leuke bijkomstigheid. Waar het voor mij vooral om draait is het fotograferen van al die heerlijke kinderen, baby’s en mensen. Het is een mooi gevuld jaar geweest, en daar wil ik jullie hierbij een kleine ‘peak’ van meegeven. Geniet van de zomer, de lange avonden, de warmte, de voeten in het zand, het niet op-en-neer rijden naar hockey-voetbal-ballet-vriendje-vriendinnetje, het laat wakker worden en alle mooie te ontdekken plekken. Maar geniet vooral van en met elkaar! Enne, oh ja; dit jaar gaan wij naar Californië. Iemand nog tips?

Niets mooiers dan ‘n mama met haar baby

Marielle — Tue, 01 May 2012 14:43:28 +0000

Het blijft prachtig om te zien: nieuwbakken mama’s met hun kindjes. Nieuwbakken papa’s ook hoor – maar toch, er is iets speciaals met de dames. Is het hun blik, de automatische kus -waar dan ook, het onbewuste aaien over dat hoofdje. Het blijven kijken om niets te missen – alles te ontdekken, of is het de ietwat afwezige atmosfeer die hen omvat? Ik weet het niet, maar feit is wel dát het zo is.

Ik vind het prachtig om te aanschouwen door mijn lens, juist die kleine gebaren vast te leggen op de foto. Ik ben niet zo van de “ik-zit-klaar-en-ik-lach”-foto’s. Houd meer van het spontane beeld, of dat nu dromerig, breed lachend of zelfs tranen met tuiten huilend is. Geef mij de vergeten snottebel, de rode konen, de geschaafde knieën of een half uitgezakt staartje. Daar houd ik van. Dat de achtergrond niet helemaal strak wit of juist zwart is, dat maakt mij niet uit. Juist die kleine elementen in de achtergrond van de foto geven een persoonlijk karakter. Dat wil niet zeggen natuurlijk dat het niet af en toe handig en prettig is om echt alleen op het kindje (en mama) zelf te concentreren: een echt portret dus.

Ook deze keer heb ik dat weer gedaan. Toen ik door (ex-) collega Marloes werd gevraagd om haar en haar 6 weken oude dochtertje te fotograferen. Maar wat een prachtig cadeautje gaf dit kleine meisje mij! Ik werd overgoten met de ene brede lach na de andere. Zelden zoveel gegrijns gezien bij zo’n klein mensje. Een lach die ik dus veelvuldig heb vereeuwigd. Mama gelukkig, papa blij – en straks opa’s & oma’s verguld. Wat is het toch leuk fotograaf te zijn!

Klik hier als je meer wilt zien van deze serie babyportretten.