Een even ontluisterende conclusie is dat ik officieel de meest slechte “blogger” ben met wel één heel bericht in 365 dagen! Laat ik het dan maar vast tot mijn goede voornemen van 2017 bombarderen om daar verandering in te brengen…. Of niet natuurlijk, want dat schrijven blijft voor mij een leuke bijkomstigheid. Waar het voor mij vooral om draait is het fotograferen van al die heerlijke kinderen, baby’s en mensen. Het is een mooi gevuld jaar geweest, en daar wil ik jullie hierbij een kleine ‘peak’ van meegeven. Geniet van de zomer, de lange avonden, de warmte, de voeten in het zand, het niet op-en-neer rijden naar hockey-voetbal-ballet-vriendje-vriendinnetje, het laat wakker worden en alle mooie te ontdekken plekken. Maar geniet vooral van en met elkaar! Enne, oh ja; dit jaar gaan wij naar Californië. Iemand nog tips?

Some time ago I asked people to come join my project ‘Connection’ (click here for more) so I could photograph more children with their first love: his or her stuffed animal.  This resulted in a number of reactions, amongst which Sigrid who wanted to have her daughter Lizet portrayed. I already knew Lizet from our vacaction at Domaine Saint Pierre in France; a lovely little lady whom I would most definitely want to photograph with her adored favorite. So early October she came by, and besides the nice chat with Sigrid (and Lizet’s noisy play with my children) I had a lot of fun with Lizet. Enjoyed the time we spent together. I feel lucky to be able to meet so many nice people because of my camera. The result, I think, is very nice. Do have a look – above or for more on Flickr. And click here if you want to see the total series including Lizet. Hope you like them too!

Echt genoten heb ik! En extra leuk omdat ik in september in principe ga beginnen aan hun driejarige opleiding. Spannend ook trouwens. Maar goed. Wat was het fantastische fotograferen dan? Te veel om op te noemen, maar voor mij was het naast de inspiratie van Cas, Janneke, Caroline, Tanja én Désirée vooral het analoog bezig zijn: de foto maken zonder dat je in het schermpje kan zien of het is gelukt (op de goede gok dus eigenlijk) en dan in de doka de afwachting of het rolletje er wel mét beeld uitkomt. De verrassing als je op je zelf ontwikkelde rolletje iets kan ontwaren, en dan een foto in het groot op papier zien verschijnen. Echt een fantastisch proces – een proces dat iedereen (weer) eens zou moeten meemaken. En –  met heel spannend resultaat. Al vind ik het zelf

En vervolgens de tijd die we in de studio hebben doorgebracht: Low key en High key foto’s maken. Een low key foto is een heel donkere foto – maar wel goed uitgelicht. Dit houdt zoveel in als dat de foto bestaat uit veel echt zwart (niet dichtgelopen – jawel), en ook echt wit (niet uitgebeten) in zich heeft. Bij high key foto’s is het eigenlijk andersom: veel echt wit en goed echt zwart. Wil je er meer van weten? Lees er dan hier en hier meer over. Mijn Low Key resultaat is een zielig hertje… althans de overblijfselen van dat zielige hertje.

Vooral het feit dát ik dit zelf heb gemaakt is wat het voor mij zo bijzonder maakt. Dus: was dat Fantastisch Fotograferen, of niet?

Last rainy, dark, cold, not-at-all-summer week was spent learning. Learning about fantastic photography at The Fotofactory in Amsterdam. Together with Cas, Janneke, Tanja and Caroline I was taught the great ‘secrets’ of analogue and digital photography by the inspiring Désirée Vroemen. How wonderful and energetic this week was. Especially the analogue part of it: the anticipation of making an analogue photo and having to wait to see if there is any result – at all, the wonder of seeing an actual picture on the negative and the WOW-effect of developing the picture for real. It’s a thrilling process! One, anyone should go through in these digital days… Another great part of the week was going into the studio to create high key and low key pictures. My result you see here – a not so lucky deer I am afraid, but how wonderful it looks in my photo. As does Janneke in hers by the way. The fact that I made this myself, makes it Fantastic Photography to me – don’t you agree?

Ik vind het prachtig om te aanschouwen door mijn lens, juist die kleine gebaren vast te leggen op de foto. Ik ben niet zo van de “ik-zit-klaar-en-ik-lach”-foto’s. Houd meer van het spontane beeld, of dat nu dromerig, breed lachend of zelfs tranen met tuiten huilend is. Geef mij de vergeten snottebel, de rode konen, de geschaafde knieën of een half uitgezakt staartje. Daar houd ik van. Dat de achtergrond niet helemaal strak wit of juist zwart is, dat maakt mij niet uit. Juist die kleine elementen in de achtergrond van de foto geven een persoonlijk karakter. Dat wil niet zeggen natuurlijk dat het niet af en toe handig en prettig is om echt alleen op het kindje (en mama) zelf te concentreren: een echt portret dus.

Ook deze keer heb ik dat weer gedaan. Toen ik door (ex-) collega Marloes werd gevraagd om haar en haar 6 weken oude dochtertje te fotograferen. Maar wat een prachtig cadeautje gaf dit kleine meisje mij! Ik werd overgoten met de ene brede lach na de andere. Zelden zoveel gegrijns gezien bij zo’n klein mensje. Een lach die ik dus veelvuldig heb vereeuwigd. Mama gelukkig, papa blij – en straks opa’s & oma’s verguld. Wat is het toch leuk fotograaf te zijn!

Klik hier als je meer wilt zien van deze serie babyportretten.

Licht in fotografie is belangrijk. En voor iemand die van natuurlijk licht houdt in haar beelden is dat het al helemaal. Het wordt er niet makkelijker op, want er is altijd de grens tussen nog net wél uit de hand kunnen fotograferen – of nét niet. Ik fotografeer het liefst vanuit de hand en ben dus enigszins beperkt in wat ik kan doen. Gelukkig heb ik een fantastische camera Canon EOS 5D MarkII die mij niet alleen lang in moeilijke omstandigheden laat werken, maar mij ook prachtig beeld schenkt onder gewone lichtomstandigheden. Er zijn vast nog betere camera’s, maar ik ben helemaal verliefd op deze.

Eigenlijk ben ik altijd met dat licht (of, in fotografentaal: “available light”) aan het spelen. Daarom sta ik graag stil bij wat de zon, de wolken en de natuur, mijn kinderen of vrienden mij zomaar ineens schenken. Niet altijd kan ik die onverwachte cadeautjes inpakken omdat ik heb mijn camera niet bij me heb – want waar laat je die, met 2 kinderen aan de hand en één in je armen?? Daarom ben ik óók verliefd op mijn IPhone (en al die fijne apps, zoals Hipstamatic, Camera+, PS Express of ColorSplash) want daarmee kan ik toch die onverwachte momenten vangen en meenemen. Kijk maar…